Overdenking

Holbewoner !

Zo tegen het einde van het seizoen wil ik een holbewoner zijn. Me terugtrekken van alles en iedereen omdat ik moe en zat ben. Ik weet, nog even volhouden en dan is het vakantie.

Maar eerst moet nog even dit en nog even dat.

Een verjaardagsfeestje hier, een sponsorloop daar, een ontploft huis hier, een vergadering daar.

Nog even lijnen uitzetten voor het komende seizoen, nog een laatste deadline en familie en vrienden mogen natuurlijk ook niet vergeten worden.

Allemaal leuk en aardig, maar op één of andere manier ben ik leeg na een seizoen (en misschien ook wel tijdens het seizoen). Ik zou een megafoon willen pakken en heel hard roepen: laat me met rust. 

Laat-me-met-rust. 

Ik denk dat dit het onderliggende probleem is. Iedere keer raak ik door drukte, verschuiving van prioriteiten, bezigheden, manlief en kinderen, de gemeente, school en mijn eigen gejakker, mijn rust en vrede kwijt.

Hoe kan het dat God ons een paradijs gaf om daarin met Hem te wandelen, maar dat we het lieten schieten?

Hoe kan het dat we van Hem een aarde kregen om te bewonen, te bewerken en van te genieten, maar dat we eerder opwind poppetjes lijken die van de ene naar de andere activiteit rennen?

Hoe kan het dat Hij ons een huis van gebed geeft, maar dat er geen stilte in ons leven meer is?

Hoe kan het dat Hij ons een man, een vrouw en kinderen geeft, maar dat we geen tijd nemen om onze geliefden werkelijk te ontmoeten?

 

Ik beken. Ik laat het me iedere keer uit handen glippen en het maakt me niet gelukkiger.

Ik verlang naar shalom, naar eenvoud en eenheid, naar ontmoeting, naar rust. Naar zijn, in plaats van doen.

Tijd voor God en tijd voor mekaar. 

Het is stil in mijn kamer. Tot ik twee handen op mijn schouders voel en een zachte stem hoor:

‘Kom, Ik laat je, met rust.’ 

 

Elise Alkema